Ok, einsog málin standa þá er ég og frúin flutt til köben. Þar af leiðandi ætla ég að setja þessa síðu á ís....þó hún hafi svosem verið það í "smá" tíma. Nýja síðan sem ég mun hinsvegar skrifa á er halldorogelin.blogcentral.is

Og muna svo að kvitta þar

Dóri

Ég var að skoða gamla E-maila í hotmailinu mínu og fann fyrrskrifaðan texta þar. Mér fannst hann svo frábær að ég ákvað að setja hann hér inn. Þeir sem hafa verið skiptinemar skilja hverja setningu, hvert orð sem í þessu bréfi er og skilja merkingu þess. En aftur á móti þeir sem ekki hafa farið sem skiptinemar geta séð að einhverju leyti hvernig reynslan var að vera þarna. Ég fékk svo loksins bréf frá Bongani.... 7 ár síðan við vorum í Paraguay saman. Mig langar til að vinna þrefaldann í lottóinu og bjóða þeim svo öllum saman til landsins og panta bara stórann sumarbústað í mánuð...gætum svo farið hringinn í kringum landið á einhverjum bílum og svona...... ohhhh, það væri það besta sem gæti komið fyrir mig.       er farinn að kaupa lottómiða.

 

10-11 going to move tomorrow morning from the thin to close to original 10-11 loging out...... 

WE ARE EXCHANGE STUDENTS


So much is said about being an exchange student, but only when you experience it. Things make sense. It is definitely not easy and whether you want it or not,  you´ll end up changing and growing. Once your exchange is done YOU finally realize that you can handle way more than you could and would ever imagine. You need to appreciate things you have because they might be gone sooner than you think. Life is not easy. True friendships are really forever. The best part about being an exchange student is not about the parties or places you get to go. Not the independence and life experience, but the ´friendships´ I´m not talking about the friends you made from your host country but about the other exchange-student friends.

For most of us, they were the very first "friends" we had in this new experience. We met them in orientation meetings or trips, etc. They were the first people we actually talk to without having the fear of speaking in a different language. No matter what, there´s a big difference between "host country friends" and "exchange student friends". Exchange students have a special bond. Despite language and cultural differences, you´ll understand one another because you experience similar situations.

The hardest part of facing the end of your exchange year is to accept the fact that it´s gonna take a while until you have the chance to travel the world to see your exchange friends again. Because once you leave your host country, deep down inside, you know that sooner or later you´ll be back, but when are you going to have enough money and time to travel the world again??? Some of us became friends because we were placed in the same schools, lived in the town nearby each other. Others we met along the year, during trips and meetings... The trips... first day nobody knows each other, everyone is shy... By the end of the trip everybody knows everybody and says good bye in the last day is as sad as when we left our friends and family in our home countries... How many lifetime friendships and romances started with. "How can I say this in your language?" It´s hard to believe that so much can start from such a simple sentence! Does this story sound familiar to you??? Just wait, it gets worse... The very first trip, when it is time to leave is not so terrible because you have the whole year ahead of you, so the chances of meeting everyone again are very big. Time goes by and your year is slowly getting to an end. You have your last trip...

Probably it will be the very last time you´ll see most of your exchange friends for "God-knows-how-many-years"... And this feeling is just horrible!!! It´s when you wish things would never end. When you wish you could turn back time and do everything again, and maybe do what you want but never had the guts to, like kissing that girl/boy or spending more time with A, B and C... And there you are, saying good-bye, fighting the tears and making promises to people that you could never imagine you would meet in your life... Unfortunately, things don´t always work as we want and not that everything is possible... Once your year is done, it is when you realize who you will ALWAYS miss the most.

Your exchange friends spread all over the world. And one day you´re gonna be at a Geography or history class and as some countries are mentioned, you´ll think about your friends that are half way around the world away from you, and you´ll have to fight the tears again... Their occasional letters, phone calls and emails are going to be of unbelievable value and will bring joy to your bad day/week.

And this is what this email is about. Most of us never thanked these ´friends´ and never said how much they mean to us. So here it is 'THANK YOU, THANK YOU, THANK YOU´. You are all wonderful, special and unique, and I´ve been made a better person just by knowing you. You´ve made my year unforgettable. And I don´t think I´ll ever forget the time we spent together! Hopefully we will meet again someday! Doesn´t matter how many miles keep us apart. I´ll always be here for you. The end of our exchange year doesn´t mean the end of friendships. As said before ´true friendships are forever´. "As we go on, we remember all the times we had together. And as our lives change, come whatever. We will still be friends forever".

Einmitt núna er ég að horfa á merkilegan hlut gerast. Fyrsti innflytjandinn á Íslenska þinginu er að leggja fram frumvarp. Þrælmerkilegt og gott.

Fyrir nokkrum klukkutímum síðan var ég að keyra heim til mín. Á leiðinni fór ég að leiða hugann að því þegar ég var kallaður fyrir rétt sem vitni. Í bæði skiptin sem það hefur gerst hafa málin tekið vel yfir ár frá kæru til tíma í réttarsal. Og fyrir þá sem ekki vita þá voru þetta í bæði skiptin líkamsárásarmál. Allavega. Ég fór að leiða hugann að því hvað gerðist í réttarsalnum, vitnisburður minn, spurningarnar sem ég fékk og það að ég, ári eftir atburðina átti að segja frá öllu sem ég mundi...þrátt fyrir að fyrir lægju eiðsvarnar skýrslur. Ég hafði í hvorugt skiptið fengið að vita nákvæmlega hvaða atburður það var sem kærður var fyrr en ég var kominn í réttarsalinn og í bæði skiptin þá áttaði ég mig á því, eftir að ég var kominn út í bíl, að ég gleymdi nokkrum atriðum sem hefðu getað skipt máli. Ég efast þó um að þau hafi haft áhrif á dóminn....allavega vona ég það. En það er eitt sem situr enn í mér, eftir allan þennann tíma, og það eru tilraunir verjanda við að gera vitnisburð minn ótrúverðugann. Þegar ég sagði "hann var með hendina uppi tilbúna til að kýla" þá heyrðist í verjandanum "þannig að hann var með hendina uppi í loftinu" og komment í þessa átt. Það fór í taugarnar á mér þá, og gerir það enn. Ég mun alltaf muna þetta og ef ég lendi í því aftur að þurfa að fara í vitnastúkuna þá mun ég án efa fylgjast vel með því orðalagi sem verjandinn notar, og jafnvel að biðja hann um að sýna hvað hann eigi við sbr. dæminu sem ég gaf hérna að ofan.

En að öðru. Golfinn sem ég keypti í febrúar er stein stein stein dauður. Vélin er ónýt og kúpplingin líka. Þannig að eftir að hafa eytt heilum degi í strætó varð ég mér útum annann bíl, sem ég svo endaði á að kaupa. Sá bíll endist vonandi lengur en sá síðasti, og ef ég er heppinn endist hann lengur en Hvíta Hræjið (súbbinn), sem ég sakna ógúrlega mikið.

Skólinn er byrjaður, og einsog sönnum tossa sæmir hef ég ekki enn keypt eina einustu bók, en ég lofa bót og betrun og mun ég á þriðjudaginn kaupa þær bækur og greinahefti sem ég þarf. Ég er ennþá að bíða eftir því að komast inná stúdentagarðana, og þó það sé stutt í að ég komist inn þá er það hrikalega sársaukafullt að vera númer 5 á biðlista og sjá ekki framá það að komast ekki inn fyrr en um áramót :/

Ég og Elín fórum norður til Akureyrar síðustu helgi. Litum í heimsókn til Örra og Ernu og svo sá ég líka aðeins framan í Hlyn og Rósu. Eftir nokkra tíma hjá Júdasi (Örra) og Ernu fór ég niðrí bæ í góðu skapi og til í að djamma. Inni á einum skemtistaðnum hitti ég gamlan bekkjarbróðir sem greinilega var kominn vel í glas og byrjaði hann að röfla um hvað hann sæji voðalega eftir því að hafa hent í mig snjóboltum þegar við vorum 12 ára og eitthvað meira til. Þetta drap alla stemminguna í mér enda var ég ekki að leytast eftir því að hlusta á gamla bekkjarbræður blaðra um hvað þeim leið ílla yfir hlutum sem þeir gerðu þegar þeir voru yngri. Ef einhver vill segja þetta við mig þá á sá hinn sami að hafa kjark til þess að gera það edrú. Gunnar Rafn, strákur sem er að mig minnir árinu eldri en ég drakk og dópaði mikið þegar hann var yngri. Okkur lenti saman eitt skiptið fyrir mörgum árum síðan. Hann er núna búinn að vera edrú hátt í 5 ár að mig minnir, enda virkur AA félagi. Ég var að keyra heim til mín um daginn, heyri ég þá einhvern keyra  niður götuna alveg að bilast á flautunni. Bíllinn stoppar og útúr bílnum stígur Gunnar. Hann segir mér sína sögu, og biður mig afsökunar á því sem hann gerði mér þegar við vorum yngri. Hann spurði mig líka hvort hann gæti gert eitthvað til að bæta fyrir það sem hann gerði. Ég sagði að hann gæti eingöngu gert einn hlut, og það væri að halda sér edrú og vera góð manneskja, meira gæti ég ekki beðið hann um að gera. Gunnar er maður mikill fyrir að hafa gert þetta. Ég sá það á honum að þetta var honum ekki létt verk og met ég það þess vegna enn meira fyrir vikið.

Úff, það er farið að styttast í tíu þúsundasta gestinn. Sá/sú sem að verður númer 10,000 Á að kvitta fyrir í gestabók og undir þessa færslu vie bitte

 

 

uppfært:

Það endaði svo með því að ég var númer 10.000   jæja, asi es la vida mis amores

Útilega um helgina

Eins gott að veðrið verði gott

Alltaf á kvöldin rétt áður en ég fer að sofa fæ ég heilan helling af hugmyndum af efni sem mig langar til að blogga um, en svo þegar ég ætla mér að blogga um það þá annaðhvort virðist það ekki vera góð hugmynd eða ég hef hreinlega gleymt því

Stundum líður mér einsog ég sé á einhverjum happy happy pills. Mér hefur liðið svoooo vel síðustu vikurnar að það er lýginni líkast. Loksins, eftir marga erfiða mánuði virðist vera farið að draga frá sólu og birta loksins komin í líf mitt.  

Ég var að spjalla við Fúsa á msn áðan og kom hann með þessa líka snildar línu

 http://blog.central.is/fossdalurinn says:
En ég heirði gott skot á fótboltan um daginn. Það er náttúrulega bara kjánalegt að horfa á 22 menn berjast um að leika sér um einn bolta, í íþrótt sem var fundinn upp þegar ekki var til nóg af peningum í hinum vestræna heimi, þegar staðan í dag býður vel upp á það að þeir ættu allir að eiga efni á sínum eigin bolta.
http://blog.central.is/fossdalurinn says:
sem má svo líka yfir færa á handbolta
 

 Annars er það að frétta af mér að ég held að andlát mitt muni frestast enn frekar. Mér hefur gengið vel á æfingum og ekki fundið fyrir verkjum í öxlinni eða öklanum sem er svooo jákvætt. Ég get ekki beðið eftir því að komast í 100 Kílóin, þá ætla ég að bjóða öllum uppá próteinsjeik

 

Vegna fjölda áskorann hef ég ákveðið að láta ekki lífið fyrr en 18 júní.

It´s official, ég er í lélegu formi Fór í mælingar í dag og komst þá að því að ég á langt í land með að ná þeim markmiðum sem ég setti mér í vetur....ca 10Kg. Ljósu punktarnir eru þó þeir að ég hef lækkað fituprósentuna um tæp 7-8 prósent frá því ég tók þetta próf síðast og ég er mun liðugri, síðast var ég með 15 centimetra en núna náði ég 22....ég vil láta það koma fram að meðaltalið hjá hinum er í kringum 12-13 að mig minnir

Annars er ég loksins kominn "norður". Ég fann herbergi sem ég fæ leigt á 25 á mánuði uppgefið með eldhúsi, sjónvarpsholi, þvottaaðstöðu og neti....og einum paraguaya Loksins get ég æft spænskuna og guarani. Næsta mánuðinn eru svo 10 æfngar í viku og reikna ég með að andlát mitt muni verða tilkynnt í kringum 15 júní

Í lokin ættla ég að koma með smá tilkynningu, ég er hér með officialy hættur allri dyravörslu....og já, ég er loksins kominn með stúdentsskírteinið.

Ég er búinn að sitja fyrir framan tölvuna í ca 20 mínútur og mér kemur ekkert í hug sem ég get bloggað um....
anyways, ég fékk útúr ritgerð sem ég gerði í íslensku, fékk ekki nema 7,2 og ég er huuuundfúll yfir því að hafa ekki fengið meira. Næstu dagar fara svo í að klára söguritgerðina, en þar ætla ég að fjalla um áhrif Aristótelesar á uppeldisfræði nútímans.... reikna með því að ég verði ekki nema nokkra tíma að ljúka því af

 

 

tómi bloggarinn kveður........

reyndi tvisvar að blogga í gær, kom ekki inn.....svo er spurning hvort þessi færsla komist á netið????? En allavega, ég er kominn á götuna aftur...eða sófann, og mig sárvantar að finna gott húsnæði. Ég er með nokkur í sigtinu en það er ekki fyrr en í júní í fyrsta lagi sem ég fæ þar inn þannig að.... Ef einhver veit um eitthvað í vesturbænum eða nálægt kennó má sá hinn sami láta mig vita.

hafa verið áhugaverðar í meira lagi. Ég hef komist að miklu um sjálfan mig og hvar mín mörk liggja.